ادینبورگ، پایتخت اسکاتلند، مدتهاست که به خاطر تاریخ فرهنگی غنی و بافت شهری پیچیدهاش شناخته میشود. این شهر با موزهها، خانههای اجارهای و مغازههایی که در ساختمانهای سبک جورجیایی قرار دارند، رونق دارد. در سال ۲۰۲۲، مجله تایم اوت، ادینبورگ را به عنوان بهترین شهر جهان رتبهبندی کرد و به کارایی آن در ساختوسازهای اجتماعی و سیستمهای شهری مانند حملونقل عمومی اشاره کرد. با این حال، از آنجایی که تغییرات اقلیمی اثرات خود را به تدریج در سطح شهری آشکار میکند، این شهر ناگزیر با یک معضل اساسی روبرو میشود: چگونه این کیفیت زندگی را در شرایط فزاینده و دشوار حفظ کند.
سفر به سوی این تعادل از طریق چندین استراتژی به هم پیوسته، مانند مقاومسازی، استفاده مجدد تطبیقی، طراحی دایرهای و همکاری اجتماعی، که هر کدام به چشمانداز در حال تکامل ادینبورگ از آینده شهری پایدار کمک میکنند، آشکار میشود.
در آوریل ۲۰۲۴، ساکنان ادینبورگ برای اعتراض به عدم اقدام دولت در قبال تعهدات اقلیمی به خیابانها آمدند و توجهها را به اهداف از دست رفته اسکاتلند در کاهش انتشار گازهای گلخانهای جلب کردند. گزارش سال ۲۰۲۳ کمیته تغییرات اقلیمی بریتانیا هشدار داد که این کشور در مسیر دستیابی به هدف خود برای کاهش ۷۵ درصدی انتشار کربن تا سال ۲۰۳۰ قرار ندارد.
تابستانهای گرمتر، افزایش قبوض آب و برق و بحثهای جاری بر سر هزینه-فایده پیرامون مقاومسازی خانهها، واقعیتهای ملموس بحران اقلیمی در پایتخت را برجسته میکند. این چالش عمیقاً در بافت شهری متراکم ادینبورگ، چشمانداز شهری با تاریخ لایه لایه و سازگاری محدود، ریشه دارد.
مقاومسازی فرآیند تطبیق سازههای قدیمی با نیازهای معاصر است و در هسته اصلی گذار پایدار شهر قرار دارد. این امر در درجه اول به عایقبندی و عملکرد انرژی میپردازد، حوزههایی که ساختمانهای قدیمی در آنها کمبود دارند. در حالی که این ارتقاءها نویدبخش مزایای بلندمدت قابل توجهی هستند، سرمایهگذاری اولیه میتواند زیاد باشد و اغلب مالکان را از انجام چنین پروژههایی منصرف میکند.
استراتژی گرمایش در ساختمانهای دولت اسکاتلند با ترویج سیستمهای گرمایشی تجدیدپذیر و عایقبندی بهبود یافته، از این گذار پشتیبانی میکند. با این حال، پذیرش این فناوری همچنان کند است، به ویژه در میان خانوارهایی که از قبل تحت فشار هزینههای بالای زندگی هستند. مستاجران که بخش بزرگی از جمعیت جهانشهری ادینبورگ را تشکیل میدهند، در بهبود املاک اختیار محدودی دارند.
از موسسات مالی خواسته شده است تا با معرفی وامهای انعطافپذیر و طرحهای سرمایهگذاری مشترک برای توزیع هزینهها بین بخشهای دولتی و خصوصی، به پر کردن شکاف توان مالی کمک کنند. این همکاری نشان دهنده مسئولیت مشترک مورد نیاز برای کربنزدایی از یکی از متراکمترین شهرهای تاریخی اروپا است.
شهرهای قدیمی و جدید ادینبورگ که در فهرست یونسکو ثبت شدهاند، هویت شهر را مجسم میکنند و به عنوان یک مذاکره مداوم بین حفاظت و نوسازی ایستادهاند. مقاومسازی و حفظ میراث اغلب با هم همپوشانی دارند و هر یک دیگری را تقویت میکند. مداخلاتی مانند عایقبندی داخلی، سیستمهای انرژی تجدیدپذیر محتاطانه و استفاده حساس از مصالح جدید در سازههای تاریخی نشان میدهد که چگونه پایداری میتواند به میراث احترام بگذارد.
پروژههایی مانند محله سنت جیمز نشان میدهند که چگونه استفاده مجدد از مصالح سازههای تخریبشده میتواند ضمن حفظ حس تداوم، ضایعات را کاهش دهد. این نمونهها نشاندهنده تغییر به سمت شیوههای ساختوساز دایرهای است که هم به محیط زیست و هم به شخصیت معماری شهر احترام میگذارد.
یکی دیگر از جنبههای استراتژی بلندمدت ادینبورگ برای بهرهوری منابع، علاقه روزافزون آن به طراحی چرخهای و مصالح محلی است. معماران و مشاوران به طور فزایندهای استفاده از اجزای بازیافتی و منابع موجود در منطقه را در اولویت قرار میدهند و این کار را با ارزیابی تأثیرات چرخه عمر ساختمانها انجام میدهند.
ابتکاراتی مانند طرح دایرهای ادینبورگ، همکاری بین سیاستگذاران، نهادها و شیوههای ساختوساز را تقویت میکند، تدارکات پایدار را ارتقا میدهد و ضایعات را در سراسر بخش کاهش میدهد. در این زمینه، طرح دایرهای هم به یک رویکرد طراحی و هم به یک مدل اقتصادی تبدیل میشود که صنایع محلی را تقویت میکند و در عین حال ردپای زیستمحیطی ساختوساز را کاهش میدهد.
مشارکت جامعه همچنان در مسیر پایداری ادینبورگ نقش محوری دارد. فراتر از زیرساختها، گذار شهر به مشارکت مردم آن بستگی دارد. سازمانهایی مانند Transition Edinburgh و Edinburgh Climate Action Network از طریق کارگاهها، کمپینهای آگاهیبخشی و طرحهای سبزسازی شهری، ساکنان را توانمند میسازند.
این روحیه مشارکتی تضمین میکند که پایداری فراتر از اسناد سیاستی به زندگی روزمره گسترش یابد. وقتی شهروندان، مشاغل محلی و نهادهای دولتی با هم همکاری میکنند، ادینبورگ از یک شهر تاریخی که با فشارهای اقلیمی سازگار میشود، به یک مدل زنده از تابآوری جمعی تبدیل میشود.
چارچوب سیاستگذاری ادینبورگ در حال تکامل است تا راهحلهای عملی و عادلانه را تشویق کند. مشوقهایی مانند کمکهای مالی برای مقاومسازی ساختمانها با بهرهوری انرژی بالا ، مزایای برنامهریزی برای سقفهای سبز و کاهش هزینههای درخواست برای پروژههای کمکربن، به کاهش موانع برای افراد و توسعهدهندگان کمک میکند.
تضمین دسترسی عادلانه به این ابزارهای مالی، نگرانی فزایندهای است. بدون مدلهای تأمین مالی فراگیر، سیاستهای پایداری، گروههای کمدرآمد را که در حال حاضر بار سنگین گذار انرژی را بر دوش میکشند، در معرض خطر قرار میدهد. تقویت دسترسی به بودجه عمومی و برنامههای تحت رهبری جامعه برای دستیابی به یک گذار عادلانه حیاتی است.
تجربه ادینبورگ، منعکسکننده چالشهای گستردهتر اروپایی است. شهرهایی مانند پراگ و بارسلونا نیز در حال ایجاد تعادل بین کربنزدایی و حفظ هویت فرهنگی هستند. انعطافپذیری و شمول به عنوان سنگ بنای تابآوری شهری در حال ظهور هستند، جایی که پایداری به عنوان یک فرآیند فرهنگی و نه یک پیگیری صرفاً فنی تکامل مییابد.
مورد ادینبورگ نشان میدهد که چگونه استراتژیهای سطح شهر، از مقاومسازی و استفاده مجدد تطبیقی گرفته تا ترویج طراحی دایرهای، میتواند مزایای بلندمدتی را هم برای مردم و هم برای مکان ایجاد کند. پیشرفت مداوم آن به ما یادآوری میکند که پایداری یک سیاست یا نوآوری واحد نیست، بلکه یک فرآیند مداوم مذاکره، همکاری و نوسازی است.