محققان دانشگاه کرنل با توسعه پارچهای خورشیدی و انعطافپذیر، گامی نوین در حوزه معماری پایدار و انرژی تجدیدپذیر برداشتهاند. این پارچه که تحت پروژه «هلیوسکین» (HelioSkin) ساخته شده، قادر است بدون نیاز به موتور یا سختافزار سنگین، بهطور تدریجی و خودکار در طول روز به سمت خورشید حرکت کند. این ویژگی باعث میشود که بتوان آن را بر روی سطوح منحنی مانند سایبانها، حیاطها، استادیومها و نمای ساختمانها نصب کرد و همزمان یک سیستم انرژی خورشیدی یکپارچه در معماری مدرن ایجاد کرد.
ایده اصلی هلیوسکین از حرکت طبیعی گیاهان به سمت نور خورشید الهام گرفته شده است. گیاهانی مانند آفتابگردانها سلولهای سمت سایهدار خود را بزرگتر میکنند و در طول روز به سمت نور خم میشوند تا بیشترین انرژی خورشیدی را جذب کنند. محققان با مطالعه این پدیده طبیعی توانستند ساختاری طراحی کنند که پارچه خورشیدی بتواند به صورت خودکار زاویهاش را نسبت به خورشید تغییر دهد و بدون استفاده از موتور، انرژی خورشیدی را به حداکثر برساند.
توسعه هلیوسکین نتیجه همکاری میان معماران، فیزیکدانان و زیستشناسان است. تیم پروژه با استفاده از الگوهای اوریگامی و تکنیکهای برش و تا، ماژولهایی انعطافپذیر ساخته است که هم قابلیت خم شدن و کشیده شدن دارند و هم عملکرد بهینه انرژی را حفظ میکنند. این روش نه تنها کارایی انرژی را افزایش میدهد، بلکه امکان طراحی فرمهای خلاقانه و زیباییشناسانه در معماری را نیز فراهم میکند.
کاربردهای عملی هلیوسکین گسترده است. در اولین نمونه، این پارچه برای ساخت یک سایبان خورشیدی ۱۵۰ فوت مربعی در فضاهای بیرونی مانند حیاطها و محیطهای عمومی کوچک طراحی شده است. برخلاف پنلهای خورشیدی سنتی و سخت، این ساختار انعطافپذیر میتواند در طول روز به سمت خورشید حرکت کند و بدون نیاز به تجهیزات مکانیکی، جذب انرژی را به حداکثر برساند. در آینده، این فناوری میتواند برای پوشش نماهای ساختمانهای بزرگ، سقفهای استادیومها و حتی آسمانخراشها استفاده شود و همزمان زیبایی و پایداری محیطی را بهبود بخشد.
هلیوسکین نمونهای از ادغام علم، فناوری و هنر معماری است که نشان میدهد چگونه میتوان محیطهایی پایدار، زیبا و هوشمند خلق کرد. این پروژه نه تنها به تولید انرژی پاک کمک میکند، بلکه به عنوان یک عنصر طراحی نوآورانه و چشمنواز در معماری مدرن نیز قابل استفاده است و افقهای جدیدی برای طراحی ساختمانهای آینده باز میکند.